جور و ستم روا نشود ( و از حق خود چشم مىپوشم ) . و اين براى رسيدن به اجر و ثواب آن و بىرغبتى به مال و زينت دنياست كه شما در آن از هم پيشى مىگيريد . و آن امام همام كه اسوه گذشت و مروت بود ، حتى از عدالت و دادگرى در رفتار با دشمن خود ابن ملجم مرادى ( لعنة اللَّه عليه ) غفلت نورزيد و در آخرين ساعات زندگى پر بركتش ، سفارش يك ضربه را در مقابل يك ضربه يا عفو و بخشش از او را مىنمايد : « . . . يَا بَنىِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لَا أُلْفِيَنَّكُمْ تَخُوضُونَ دِمَاءَ الْمُسْلِمِينَ خَوضاً تَقُولُونَ قُتِلَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ، أَلَا لَاتَقْتُلُنَّ بِى إِلَّا قَاتِلِى . أُنْظُرُوا إِذَا أَنَامُتُّ مِنْ ضَرْبَتِهِ هَذِهِ فَاضْرِبُوهُ ضَرْبَةً بِضَرْبَةٍ . . . » « 1 » ؛ . . . اى فرزندان عبدالمطلب مبادا شما را ببينم كه دست به خونريزى مسلمانان بزنيد و بگوييد امير مؤمنان را كشته‌اند . و بدانيد جز قاتلم كسى ديگر نبايد بخاطر خونم كشته شود . بنگريد ! اگر من در اثر اين ضربتِ او از دنيا رفتم ، او را تنها يك ضربت بزنيد . . . . سخت‌گيرى امام ( ع ) در اجراى عدالت و ظلم ستيزى در جامعه مولاى متّقيان على ( ع ) ، اجراى عدالت اجتماعى و مبارزه با ستمگرى در جامعه را به عنوان دو امر خطير و دو ارزش معنوى بسيار بزرگ در سر لوحه كار خود قرار داده بود . در اجراى عدالت اجتماعى براى استحكام بخشيدن به پايه‌هاى ايمان و در مبارزه با ظلم و ستمگرى براى فروپاشيدن پايه‌هاى كاخ استبداد و كفر ، در نهايت صلابت و پايمردى پيش مىرفت و در اين راه هرگز از خود انعطاف‌پذيرى نشان نداده و فداى هيچ‌گونه مصلحتى نمىگشت ، وقتى صحبت از اجراى عدالت بود ، على ( ع ) فرزند و برادر و خويشاوند را نمىشناخت . همه كس در نظرش يكى بود . آنچه براى امام ( ع ) ارزش و اهمّيت داشت ، خشنودى پروردگار بود اگر چه به ناخشنودى همهء عالَم مىانجاميد . تاريخ با صداقت و راستى گواهى مىدهد كه براى سخت‌گيرى و دقت در اجراى عدالتِ او بود كه محاسن شريفش با خون فرقش در محراب عبادت خضاب شد :

--> ( 1 ) . همان ، نامهء 47 .